با که گویم ...

استادیوم - مرتضی امیری اسفندقه

bakegooyam — Wed, 02 Dec 2009 06:19:11 GMT

حضور گم شده صد هزار آدمِ گم

حضور وحشی رنگ

طنین نعره ی مسلول و خنده ی مسموم

طنین دغدغه، جنگ

یکی به عربده گفت:

"درود بر آبی

به هر کجا که روی، رنگ آسمان آبی است"

"ولی نبود آبی

میان هیچ رگی خون هیچ کس هرگز

درود بر قرمز"

فضای ساده و سبز زمین آزادی

در انفجار صدای ترقه ها در دود

نود دقیقه کدورت

نود دقیقه کبود

در آستانه در

غریب و غمزده طفلی کنار وزنه ی پیر

به فکر سنجش وزن هزار ناموزون

و پیرمردی گنگ

نشسته خسته

به دنبال لقمه ای روزی

کدام استقلال؟

کدام پیروزی؟

کرم - ابوسعید ابالخیر

bakegooyam — Mon, 30 Nov 2009 17:53:18 GMT

الهی تو مرا به جرم من مگیر و من تو را به کرم تو بگیرم زیرا که کرم تو اظهرمن الشمس است و من با جرم خود ذره حقیرم. (خواجه عبدالله انصاری)

یا رب به کرم در من درویش نگر

در من منگر، در کرم خویش نگر

هرچند نیم لایق بخشایش تو

بر حال من خسته دل ریش نگر

رو کن به هر که خواهی - شهریار

bakegooyam — Thu, 26 Nov 2009 22:28:18 GMT

با رنگ و بويت اي گل! گل رنگ و بو ندارد
با لعلت آب حيوان آبي به جو ندارد

از عشق من به هر سو در شهر گفت و گويي است
من عاشق تو هستم، اين گفت و گو ندارد

دارد متاع عشقت، از چارسو خريدار
بازار خود فروشي، اين چار سو ندارد

جز وصف پيش رويت در پشت سر نگويم
رو كن به هر كه خواهي گل پشت و رو ندارد

محراب ابروانت خواند نماز دلها
آری بمیرد آن دل کز خون وضو ندارد

گر آرزوي وصلش پيرم كند مكن عيب
عيب است از جواني كاين آرزو ندارد

خورشید روی من چون رخساره برفروزد
رخ برفروختن را، خورشید رو ندارد

در تار طره شب تا روی روز بنهفت
دل نیست کو تعلق با تار مو ندارد

سوزن ز تیر مژگان، وز تار زلف نخ کن
هرچند رخنه ی دل، تاب رفو ندارد

او صبر خواهد از من بختي كه من ندارم
من وصل خواهم از وي قصدي كه او ندارد

با شهريار بيدل ساقي به سرگراني است
چشمش مگر حريفان! مي در سبو ندارد؟

آب رو - لا ادری

bakegooyam — Sun, 22 Nov 2009 21:20:36 GMT

در بین خلق از همه با آبرو ترم

چون کسب آب رو ز غبار تو می کنم

فروغ روی تو - زنده یاد محمود شاهرخی

bakegooyam — Mon, 16 Nov 2009 17:32:18 GMT

زندگینامه مرحوم محمود شاهرخی

روحش شاد و روانش محشور با اولیای حق باد.

باز آ كه ملك جان به فروغ تو خرم است
اي ماه من كه روي تو خورشيد عالم است
باز آ كه از فروغ تو اي ماه دلفروز
صبح زمانه تيره تر از شام ماتم است
دور از حريم وصل تو اي كعبه اميد
چشمم بسان چشمه جوشان زمزم است
تا سر نهم به پاي تو اي گلبن مراد
همچون بنفشه پيش سمن قامتم خم است
اي از تو جمع خاطر شوريدگان ببين
كار جهان ز فتنه ي ايام در هم است
بنگر بناي مردمي و مهر گشته سست
اي آنكه پشت ملك بقا از تو محكم است
اي خادم در تو سليمان ببين كنون
در دست ديو فتنه گر مهر خاتم است
باز آي و بازگير ز اهريمنان نگين
اي آنكه نفس خاتم تو اسم اعظم است
باز آي و روح در تن اين مردگان بدم
اي آنكه زنده از دمت عيسي بن مريم است
تا از ستيغ غيب برآيي چو آفتاب
در التهاب جان جهاني چو شبنم است
باز آي اي طبيب روان هاي بيقرار
بر خفتگان غمزده لطف تو مرهم است

آرایش خورشید - محمدرضا شفیعی کدکنی

bakegooyam — Wed, 04 Nov 2009 17:12:18 GMT

اگر می شد صدا را دید

چه گل هایی

چه گل هایی!

که از باغ صدای تو

به هر آواز می شد چید.

اگر می شد صدا را دید...

به یاد دوست...

bakegooyam — Thu, 29 Oct 2009 15:29:18 GMT

اینجا حرف دلی نوشته بودم. پشیمان شدم. همین قدر بگویم:

هفته پیش یکی از دوستان صمیمی و قدیمی ام را از دست دادم. یک هفته ناباوری. یک هفته سختی و بغض و حسرت... و این آخری بیشتر عذابم می داد. حسرت.

هیشه در انتظار فرصتیم. فرصت های بهتری که می آیند و خودشان را به ما عرضه می کنند تا ما کارهای برزمین مانده مان را انجام دهیم و حرف های نگفته مان را بزنیم.

و آن آشنای همیشگی را فراموش می کنیم. مرگ را که به راستی در چند قدمی ماست.

حالا حسین رفته است.رفیق دوران کودکی هایم. رفیق گرمابه و گلستان نوجوانی ام. رفیق منزوی و گوشه گیر دوران جوانی ام. رفیقی که با هم خندیدیم و گریستیم. رفیق افسرده و خسته این اواخر.

دیشب با برادرم به یادش بودیم. حرف دل هردومان بود: "ما درحقش کوتاهی کردیم."

................................

عزیز دل! فاتحه ای بخوان. دعا کن. برای دوستم٬ خودم و خودت. دعا کن هیچوقت دچار حسرت و پشیمانی نشویم. نه در این دنیا نه آن دنیا.

از کم کاری هایم عذر می خواهم. زیر سایه امام مهربانمان سرفراز باشید. عیدتان مبارک

گوئیا خواهد گشود از دولتم کاریکه دوش
من همی کردم دعا و صبح صادق می دمید

با لبی و صد هزاران خنده آمد گل بباغ
از کریمی گوئیا در گوشه ای بویی شنید

دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه ای در نیکنامی نیز می باید درید

تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
این قدر دانم که از شعر ترش خون می کشید

پشت این دستورها - علیرضا قزوه

bakegooyam — Sun, 18 Oct 2009 20:47:11 GMT

این همه آتش خدایا شعله اش از گور کیست؟

شهوت این بی نمازان، نشئه ی انگور کیست؟

پرده دانان طریقت در صبوری سوختند

این صدای ناموافق زخمه ی تنبور کیست؟

شیخ بازیگوش ما از بس مرید خویش بود

عطسه ای فرمود و گفت این جمله ی مشهور کیست!

پنج استاد حقیقت حرف شان با ما یکی ست

راستی در پشت این دستورها دستور کیست؟

آب نوشان ادّعای خضر بودن می کنند

رنگ پیراهان اینان وصله ی ناجور کیست؟

دست این پاسور بازان هر که دل را داد باخت

دوستان چشم شما در انتظار سور کیست؟

دین و دل دادند یارانم در این شرب الیهود

شیخ ما در باده گم شد ، مست ما مستور کیست؟

این که خضرش خوانده اید، اسکندر مقدونی است

این که دریایش لقب دادید چشم شور کیست؟

این که بر آن گوش خود بستید، صور محشر است

این که شیطان می دمد دائم در آن شیپور کیست؟

آن که می زد روز و شب پیوسته لاف اختیار

این زمان ترس از که دارد؟ این زمان مجبور کیست؟

بعد طوفان جز کفی در کیسه ی امواج نیست

شاه ماهی های این دریا ببین در تور کیست!

مهرماه ۸۸

ما را تو می‌شناسی - سید علی خامنه ای

bakegooyam — Sun, 11 Oct 2009 16:17:18 GMT

می‌دانید و می‌دانیم كه رهبر انقلاب، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، علاوه بر آنكه شعردوست است و شاعردوست، شاعر نیز هست و اگرچه تا امروز بیش از چند غزل معدود از ایشان منتشر نشده است، اما همین چند نمونه نیر به حد كافی گویای تسلط حضرت ایشان بر شعر و ادب، و البته تمایل‌شان به شیوه و طرز هندی است.
شعری كه می‌خوانید، غزلی است از ایشان كه هم‌امروز در پایگاه دفتر حفظ و نشر آثار ایشان منتشر و ساعتی پیش نیز توسط رئیس سازمان بهزیستی در مراسم روز جهانی ناشنوایان قرائت شده است. شعری كه با عنوان «مناجات ناشنوایان» انتشار یافته است.
رهبر انقلاب، در درآمدی كه بر شعر نوشته‌اند متذكر شده‌اند كه این شعر تضمینی است از شعر صائب تبریزی و در پاسخ شعر یكی از شاعران معاصر با همین ردیف و قافیه./به نقل از لوح

ما خیل بندگانیم، ما را تو می‌شناسی
هر چند بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی
ویرانه‌ایم و در دل گنجی ز راز داریم
با آن‌كه بی‌نشانیم، ما را تو می‌شناسی
با هركسی نگوییم راز خموشیِ خویش
بیگانه با كسانیم، ما را تو می‌شناسی
آیینه‌ایم و هرچند لب بسته‌ایم از خلق
بس رازها كه دانیم، ما را تو می‌شناسی
از قیل و قال بستند، گوش و زبان ما را
فارغ از این و آنیم، ما را تو می‌شناسی
از ظن خویش هركس از ما فسانه‌ها گفت
چون نایْ بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی
در ما صفای طفلی نفسُرد از هیاهو
گلزارِ بی‌خزانیم، ما را تو می‌شناسی
آیینه‌سان برابر گوییم هرچه گوییم
یك‌رو و یك‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی
خطِ نگه نویسد حال درون ما را
در چشمِ خود نهانیم، ما را تو می‌شناسی
لب‌بسته چون حكیمان، سرخوش چو كودكانیم
هم پیر و هم جوانیم، ما را تو می‌شناسی
با دُرد و صاف گیتی گه سرخوشی‌ست، گه غم
ما دُرد غم كشانیم، ما را تو می‌شناسی
از وادیِ خموشی راهی به نیكروزی‌ست
ما روزبه از آنیم، ما را تو می‌شناسی
كس راز غیر از ما نشنید بس «امینیم»
بهر كسان امانیم، ما را تو می‌شناسی

سیرچشمی - علی معلم

bakegooyam — Sat, 03 Oct 2009 14:07:21 GMT

هنوز روی تو را حسن بی نظیری هست
هنوز بر سر کویت گرفت و گیری هست

تو از کساد محبت غمین مشو صیاد
هنوز در قفست همچو من اسیری هست

ز وجه لطف تو کامی نمی رسد ما را
نشسته ایم در این اشتیاق دیری هست

معلما به بد و خوب دهر ساخته ایم
میسر ار که حصاری نشد حصیری هست

چو باغبان ز چمن بی تمتعی شادیم
که دست چیدنی ار نیست چشم سیری هست